Wegdromen

'Het is vandaag Blue monday!', berichtten de krantenkoppen vanmorgen. Oftewel: de derde maandag van januari, de meeste deprimerende dag van het jaar. Wij geloofden er niets van; voor het eerst in maanden was de wereld bedekt met een glinsterend laagje ijskristallen dat schitterde in het opkomende zonlicht.

Maar, voor wie een broertje dood heeft aan kou, winter, januari of maandagen in het algemeen, is er altijd nog een goede tip: neem een boek, en droom lekker weg van die koude maandagmorgen! Zoals Yna vroeger als kind al deed als zij liever niet in het klaslokaal zat. Dus: neem eens een boek ( en gezien blue monday raden we een flink vrolijk boek aan!) en nestel je met een badkuip vol thee, een warme deken en de huiskat ( voor mensen die geen Dikke kater Muis bezitten; ieder ander dier voldoet vast ook) op de bank. En dan wegdromen maar! Al die wegdromerij werd door Marije vastgelegd in dit schilderijtje, van twee geoefende wegdromers. Waar droom jij naartoe?

schilderij "de tantetjes gaan de stad in"

"De tantetjes gaan de stad in", is een werk dat Marije een tijdje geleden al maakte. Hij is inmiddels verkocht, maar kan wel als vorbeeld dienen voor een nieuw schilderij. ( Prijs is afhankelijk van het formaat, maar een ruim a3 formaat op doek kost plusminus €50,-)

schilderij "de Theetuin"

Het was kerstvakantie, en dus waren Yna en Marije weer volop aan het fabrieken. Zo ook dit nieuwe vrolijke schilderij:

-De theetuin-

Let ook eens op de kopjes, die van echt porselein zijn!

Voor liefhebbers hebben we overigens ook een nieuwe pagina gemaakt; "de kinderkamer", waar we komende tijd al onze leuke hebbedingetjes voor kinderen op zullen verzamelen! De moeite waard om eens rond te neuzen!

Het mysterie van Muis, de dikke net-niet-kater

het dierenleven, is zwaar....
Behalve als je Muis heet en je een dikke (net-niet-)kater bent van ruim 3 kilo schoon aan de haak.

De grootste bedreigingen in het leven van Muis zijn de stofzuiger ( want: verstoorde slaapjes) en de beruchte weekenden waarin wij weer eens aan het klussen slaan. Dat zijn de momenten waarop Muis chagrijnig zijn dikke billen van de bank hijst en naar buiten sjokt om voor het raam te gaan zitten mokken.

Althans, dat was het beeld dat wij van Muis hadden: een dikke, harige sul die vooral slaapt, eet, slaapt, op je schoot klimt en verder slaapt.

Totdat er op een goede ochtend een dode vogel op de mat lag. Ik zei al eerder, het leven van een dier is zwaar..
Bij eerdere gebeurtenissen hadden we altijd de andere en fittere kat de schuld gegeven.
Maar die was niet meer, en ook bejaarde hond Marrit kon dit onmogelijk op haar geweten hebben. Wie had het gedaan? We keken elkaar aan, niemand van ons kon zich herinneren de vorige nacht uit bed te zijn gestapt om buiten een vogel van het leven te beroven. Muis moest dus de dader wel zijn.

Maar hoe kan een kat die qua postuur nog het meest wegheeft van een stevig opgevuld sofakussen op kromme pootjes, in vredesnaam iets snels en wendbaars als een vogel vangen? het leek ons onmogelijk.
Dus sloegen we aan het nadenken. Wat was het geheim van Muis? Het plaats delict werd nog eens nader beschouwd, de verschillende opties werden overwogen. En Muis? Die sliep gewoon verder, hij leek nog wel een beetje dikker dan normaal, maar dat kan verbeelding zijn geweest.

We zouden maidby niet zijn geweest als we niet onze potloden hadden gepakt om deze kwestie eens uit te tekenen.

gezien zijn aanzienlijke omvang was het niet onmogelijk dat hij de vogel per ongeluk gedood had door er bovenop te vallen tijdens een van zijn boomslaapjes.

of wie weet had hij zo lang liggen slapen dat een spinnenweb het werk had gedaan?

of was een onoplettende vogel zo regelrecht in zijn snurkende muil gevlogen tijdens een van zijn beroemde tuinslaapjes?

Of... was de dikke luie Muis zoals wij die kenden slechts een masker voor zijn ware roofzuchtige persoonlijkheid?

Wat zou er nog meer gebeurd kunnen zijn?